Ten webinar powstał po to, by otwierać, poszerzać i budować nowe przestrzenie dla budowania relacji dzieci i koni, opartych na naszych świadomych wyborach i krokach – jako osób, które proponują aktywności rozwojowe z końmi.
Nie chodzi tu zatem o to, by piętnować to, że dzieci na koniach jeżdżą, lecz by zastanowić się, w jakie relacje z końmi mogą one wchodzić oraz jakie szkodliwe wzorce często sami powielamy w edukacji z udziałem koni.
Często pierwsza osoba, która udostępnia świat koni dziecku, staje się twarzą tego doświadczenia na wiele lat bądź całe życie. To jak będziemy mówić, zachowywać i odnosić do koni będzie w pewien sposób formowało w dzieciach ich własne narracje, język i podejście do koni.
Nasza komunikacja o koniach stanowi aktualizację dziecięcych wyobrażeń i oczekiwań z rzeczywistością, którą my stanowimy jako dorośli będący przy koniach.
W kulturze zachodniej uważa się, że dzieci i zwierzęta potrzebują socjalizacji (pewnej formy ułożenia, uformowania) prowadzącej do ukulturowienia. A to usprawiedliwia i uzasadnia różne formy przymusu, co również pozwala normalizować pewne niewygodne tematy i uczucia związane z procesem wychowania oraz zawiązywania się relacji ludzko-końskiej.
Socjalizacja w świecie jeździeckim odzwierciedla bowiem najgorsze wartości zachodniej kultury: wykorzystanie zależnych osób ku własnej korzyści, ograniczanie ich swobody ruchu i przemieszczania się oraz przedmiotowe traktowanie. Dzieci pierwotnie kierują się wieloma emocjami i odruchami, takimi jak zachwyt, ciekawość, empatia, eksploracja, szukanie więzi i wspólnoty. Współcześnie jednak, w relacji z końmi traktowanymi użytkowo, zarówno w praktyce, jak i na poziomie języka i narracji, dzieci oduczają się się tych odruchów, by dopasować się do standardów – kultury wokół koni.
W badaniach dotyczących obecności zwierząt w rozwoju dziecka wyróżnia się cztery poziomy: fizjologiczny, poznawczy, społeczno-emocjonalny i moralny. Które z tych poziomów są najczęściej widziane w relacji dziecka i konia? Najczęściej fizjologiczny, związany z ruchem i jeździectwem jako sportem, rzadko się przygląda pozostałym trzem aspektom. A dziecko i tak ich doświadcza, ale się tego nie ma szans tego w żaden sposób przerobić i zwerbalizować, pozostając często w stanie dysonansu czy konfliktu wewnętrznego (np. dzieciom i dorosłym konie kojarzą się z potrzebą wolności, co nie pasuje do tego, że często są zniewolone, by służyć człowiekowi).
Dlatego warto samemu przyglądać się własnemu językowi o koniach, by sprawdzić, jakie przekazy kulturowe w nas mieszkają i co o koniach słyszą dzieci. Jak można by modyfikować nasze komunikaty zakazów, nakazów czy stereotypów wokół koni, by zachować bezpieczeństwo, a jednocześnie nie powielać szkodliwych przekazów czy pozostawić dzieciom przestrzeń wolnego wyboru?
Na poziomie komunikacji omawiamy po jednym przykładzie ćwiczeń wokół zmiany języka i narracji o koniach, szukania alternatywy dla szybkiego tempa zdarzeń w spotkaniu z końmi oraz sposób na organizację przestrzeni, by zapewniała jednocześnie wolność i bezpieczeństwo. Na końcu poruszamy różne możliwości, jakie daje Horse Assisted Education, których centralnym punktem są konie, choć nie zawsze wymagana jest ich fizyczna obecność. I dlaczego zabawa jest tak ważna w rozwoju dzieci!
o prowadzącej:
Facylitatorka EAL z ponad 18-letnim doświadczeniem i prezeska Fundacji Pasikonie. Twórczyni autorskiego modelu przywództwa Wildership oraz unikalnych warsztatów pośród dziko żyjących koni Powrót do Dzikości w Popielnie.
Współpracuje z Equine International, a w przeszłości zasiadała w zarządzie instytutu badawczego MiMer Centre. Na co dzień superwizuje i szkoli nowych facylitatorów, łącząc rzetelną wiedzę naukową o dobrostanie z podejściem wrażliwym na traumę. Specjalizuje się w tworzeniu interwencji dla dzieci i rodziców. Jest certyfikowaną praktyczką ekoterapii, mediatorką w nurcie NVC oraz mentorką.
Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.